ΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

Γράφει η Δέσποινα Λαζαρίδου 

Κάπου διάβασα ότι κάθε ανθρώπινη ζωή, κάθε εμπειρία, κάθε στιγμή είναι ένα μέρος ενός μυθιστορήματος. Του δικού μας μυθιστορήματος. Οι περισσότεροι από εμάς τρέχουμε στην ζωή μας για να καλύψουμε τις βιοτικές μας ανάγκες, να δημιουργήσουμε και να γίνουμε σημαντικά μέλη της κοινωνίας μας.

Μέσα σε όλο αυτό το τροχάδην, ξεχνάμε το μυθιστόρημα μας όμως.

Λίγο πριν κλείσεις τα μάτια έρχονται σαν χείμαρρος στο μυαλό σου οι σκέψεις με τους στόχους που ήθελες να πραγματοποιήσεις, με τα όνειρα που έμειναν παραπονεμένα στην άκρη ενός καναπέ, στην άκρη ενός γιαλού, στο βάθος του μυαλού μας σκεπασμένα με τόνους από άχρηστες ή χρήσιμες σκέψεις , άχρηστα ή χρήσιμα πρέπει…

Και μόλις ανοίξεις τα μάτια έχεις χάσει ήδη την μισή και παραπάνω ζωή σου. Σηκώνεσαι και ξεκινάς την μέρα σου με τα πρέπει. Αυτά τα πρέπει που σε εμφυτεύσανε από μικρό παιδί.

Πρέπει να μεγαλώσεις

Πρέπει να σπουδάσεις

Πρέπει να παντρευτείς

Πρέπει να κάνεις παιδιά

Πρέπει να κάνεις εγγόνια

Πρέπει να έχεις 1 σπίτι, δέκα διαμερίσματα, χρήματα αποταμιευμένα, ένα αμάξι τελευταίας τεχνολογίας

Πρέπει να έχεις το τελευταίο κινητό της μόδας

Πρέπει ….

Πρέπει…

Πρέπει…

Και όταν ρωτάς γιατί?

Η απάντηση έρχεται αυτοματοποιημένη . Γιατί έτσι πρέπει…

Και αφήνεις τις σελίδες του βιβλίου σου κενές ή γεμάτες πρέπει.

Κι όταν έρχεται η ώρα να ξυπνήσει το Θέλω, κοιτάζεις πίσω σου , ανοίγεις το μυθιστόρημα σου και το μόνο που βρίσκεις είναι τα πολλά πρέπει.

Αυτά τα πρέπει που σου άφησαν ρυτίδες, πληγές, ουλές.

Και ξεκινάς ξανά σκεπτόμενος. Αύριο θα ξεκινήσω με τα θέλω μου. Αύριο θα ξεκινήσω να ζω. Αύριο θα …..

Και έρχεται ένα πρωί που δεν ξυπνάς.

Κουρασμένη η ψυχή από τα πρέπει, αφήνει το άχρηστο πια σώμα και ταξιδεύει για το άπειρο.

Το μυθιστόρημα της ζωής σου κλείνει γεμάτο πρέπει, πολλά αύριο …θα….και το ΤΕΛΟΣ…

Όμως εσύ είσαι ο συγγραφέας του μυθιστορήματος της ζωής σου. Στο χέρι σου είναι να σταματήσεις τα κεφάλαια του Πρέπει. Στο χέρι σου είναι να γράψεις στο σήμερα το Θέλω σου. Και στο χέρι σου είναι να χρωματίσεις με όμορφες εικόνες το υπόλοιπο μυθιστόρημα σου.

Σήκω λοιπόν, πήγαινε στην άκρη του γιαλού, πάρε στοργικά τα όνειρα σου, χάιδεψε τα, μίλα τους τρυφερά και πιασμένος με τα όνειρα σου χέρι χέρι επέτρεψε τα να σε οδηγήσουν στην πραγματοποίηση τους. Όπου η χαρά και η ευτυχία θα σε περιβάλουν και θα σε συντροφεύουν μέχρι να φτάσεις στο σημείο που πρέπει να γράψεις τέλος, θα μείνει πίσω ένα χρωματιστό χαρούμενο μυθιστόρημα, που θα γίνει οδηγός για τους επόμενους.

Που θα μετατρέψουν τα Πρέπει σε ΘΕΛΩ.

Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ...ΨΥΧΗ ΜΟΥ

Γράφει η Δ. Λαζαρίδου 

….Και το σκοτάδι απλώθηκε παντού. Μια καταχνιά. Όλα άχρωμα, μουντά. Τα μάτια προσπαθούν να διασπάσουν το σκοτάδι και να βρούνε διέξοδο στο φως.

Σαν γιγάντιος δράκος το σκοτάδι ετοιμάζεται να σε καταπιεί. Στιγμές τραγικές. Τρομερές. Παραλύει η ψυχή μπροστά σε τόσο κακό. Γύρω σου δαίμονες που αρπάζουν ότι όμορφο πας να δημιουργήσεις.

Και είσαι μόνος…

Και η ψυχή μαζεύεται τρομαγμένη σε μια γωνιά, τρέμει το σκοτάδι και αναζητά το φως. Μα πως να βρεις το φως? Που να στραφείς?

Η απελπισία ανοίγει την σκοτεινή άβυσσο και πέφτεις….πέφτεις …ένας ατέλειωτος κατήφορος, χωρίς να έχεις την δυνατότητα να κρατηθείς….

Πέφτεις…λες τέλος…πέφτεις…ουρλιάζεις ….και μετά σιωπή…

Τα δευτερόλεπτα σου μοιάζουν αιώνες. Ο χρόνος αμείλικτος κυλά και εσύ κάθεσαι στα σκοτάδια σου παρέα με τους δαίμονες σου!!! Και όταν πας να καταθέσεις την τελευταία ελπίδα σου, να παραδώσεις τα όπλα και να αφεθείς στους δαίμονες σου, μια τεράστια φωτεινή ακτίνα σε περιλούζει.

Η ακτίνα που δεν σβήνει ποτέ. Δεν μπορεί να σβήσει. Γιατί είναι κομμάτι θεϊκό. Γιατί επικοινωνεί με το Φως. Γιατί το Φως είναι πάντα πιο δυνατό από το σκοτάδι.

Με τρεμάμενα χέρια πιάνεις την ακτίδα και σκαρφαλώνεις. Όσο εύκολα και γρήγορα έπεσες, τόσο δύσκολα και επώδυνα ανεβαίνεις. Η φωτιά καίει τις παλάμες σου. Η φλόγα τόσο δυνατή που γεμίζει την ψυχή σου με ρώμη που ξέχασες ότι υπήρχε. Η λάμψη αντανακλά στα μάτια σου και σε οδηγεί ψηλά στην κορυφή, έξω από την άβυσσο προς το φως. Από το βάθος στην κορυφή.

Οπλίζεις τα χέρια σου με το σπαθί του θάρρους και της αγάπης και φωνάζεις ως οι αρχαίοι Σπαρτιάτες. Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ!!!

Και επειδή κατάγεσαι από γενιά ηρώων, δεν σου επιτρέπεται η αποτυχία.

Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ.

Δίπλα σου παραστάτης ο θεός του πολέμου, για την μάχη ενάντια στο κακό, στο σκοτάδι, η θεά της Σοφίας, για την σωστή στρατηγική και την φιλοσοφία και σκέπη ο Θεός σου που σε γεμίζει φως, δύναμη και αντοχή.

Με τέτοια θεΪκά δώρα μόνο να νικήσεις μπορείς.

Η Ταν ή επί Τας….σιγοψιθυρίζεις.

Η ΤΟΥ ΎΨΟΥΣ Ή ΤΟΥ ΒΆΘΟΥΣ….βροντοφωνάζεις με βλέμμα στραμμένο στο ύψος.

Γιατί σε έναν αγωνιστή του φωτός μόνο το ύψος του αξίζει…..

Μια ιστορία για τον θυμό και την αγάπη, από τον Mahatma Gandhi

Μια μέρα, ένας σοφός ρώτησε τους μαθητές του:

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».

«Επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους» απάντησε κάποιος.

«Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν αφού ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» επέμεινε ο σοφός.

«Γιατί θέλουν να τους ακούσει» είπε ένας άλλος μαθητής.

«Και γιατί δεν μπορεί να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;» ρώτησε πάλι ο δάσκαλος.

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε.

«Ξέρετε γιατί ουρλιάζουν δυο άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι;» τους είπε τότε.

«Επειδή όταν θυμώνουν, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν’ ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν.

Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Όταν συζητάτε, λοιπόν, μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μη λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα έρθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη, ώστε τα λόγια σας δεν θα βρίσκουν πια το δρόμο του γυρισμού.

Mahatma Gandhi

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΧΩ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΟ!!!!

Από την ώρα που ο άνθρωπος έρχεται σε αυτόν τον κόσμο, αντιμετωπίζει δυσκολίες και προβλήματα. Τις περισσότερες φορές χάνει την ελπίδα του, τον αυτοέλεγχο του, την εμπιστοσύνη του στον Θεό και στον εαυτό του. 

Αγαναχτισμένος ορθώνει το βλέμμα του στον ουρανό και αρχίζει τα παράπονα. Άλλωτε με την λογική και άλλωτε παράλογα. Απαριθμεί στον Θεό τα προβλήματα του, τον κατηγορεί για τα βάσανα του, για την απουσία του, για τις στεναχώριες του. Ξεχνά ο ταλαίπωρος, ότι ο Θεός σαν καλός Πατέρας του έδωσε τα πάντα να μπορεί να αγωνιστεί. Του έδωσε εφόδια για να πορευτεί σε αυτήν την ζωή. Του έδωσε όμως και το σημαντικότερο εφόδιο. Την παρουσία Του, την άμεση παρέμβαση Του, την ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ. Γιαυτό τον λόγο είναι σημαντικό λάθος όταν πηγαίνει στον Θεό και του λέει...Θέε μου έχω ένα μεγάλο πρόβλημα, γιατί ο Θεός τον όπλισε με νου, λογική, ψυχή, πίστη και το σημαντικότερο με Ελπίδα. 

Το μόνο που χρειάζεται ο άνθρωπος να κάνει, είναι να τα ενεργοποιήσει αυτά. Να ευχαριστήσει τον Θεό για τα δώρα Του, να οπλιστεί με αυτά και να πέσει στην μάχη, είτε πνευματική είναι αυτή ,είτε υλική και να βροντοφωνάξει πλέον : ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΧΩ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΟ!!!!! 

Παραθέτω μια όμορφη ιστορία που αλίευσα από το διαδίκτυο, πολύ διδακτική ... 

Ήταν μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα όταν αποφάσισα να παραιτηθώ… Τελείως ξαφνικά πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από τη δουλειά μου, από τη σχέση μου και τελικά από την πνευματικότητά μου. Απλά ήθελα να παραιτηθώ από τη ζωή μου.

Αλλά πριν από αυτό, πήγα στο δάσος για να κάνω μια τελευταία κουβέντα με τον Θεό.

Ρώτησα: « Θεέ, μπορείς να μου πεις ένα καλό λόγο γιατί να μην παραιτηθώ;»

Η απάντησή του με εξέπληξε στα αλήθεια. «Κοίτα γύρω σου». Είπε: «Βλέπεις την φτέρη και το μπαμπού;»

Απάντησα: «Ναι. Όταν φύτεψα την φτέρη και τους σπόρους μπαμπού, τα φρόντισα πολύ καλά. Τους έδωσα φως. Τους έδωσα νερό. Η φτέρη μεγάλωσε γρήγορα».

Το καταπληκτικό της πράσινο κάλυψε το έδαφος. Αλλά ακόμα δεν είχε βγει τίποτα από τον σπόρο του μπαμπού. Όμως δεν παραιτήθηκα από την φροντίδα του. Τον δεύτερο χρόνο η φτέρη ήταν άφθονη και μέσα στη ζωντάνια.

Όμως τίποτα ακόμα δεν γινόταν με το μπαμπού. Και πάλι όμως δεν παραιτήθηκα από την φροντίδα του.

Είπε: «Τον τρίτο χρόνο δεν υπήρχε ακόμα τίποτα από το μπαμπού. Αλλά δεν παραιτήθηκα. Τον τέταρτο χρόνο, τα ίδια. Δεν παραιτήθηκα».

«Τότε τον πέμπτο χρόνο ένα μικροσκοπικό βλαστάρι ξεφύτρωσε από την γη. Σε σύγκριση με την φτέρη ήταν φαινομενικά μικρό και ασήμαντο. Αλλά 6 μήνες αργότερα το μπαμπού αυξήθηκε σε ύψος και πέρασε τα 30 μέτρα.

Πέρασαν πέντε χρόνια για να μεγαλώσουν οι ρίζες του. Αυτές οι ρίζες το έκαναν δυνατό και του έδωσαν αυτό που χρειαζόταν για να επιβιώσει. Δε θα έδινα σε κανένα από τα δημιουργήματά μου μια πρόκληση που δε θα μπορούσε να αντιμετωπίσει».

Μετά από αυτό, με ρώτησε: «Ήξερες παιδί μου ότι όλο αυτό τον καιρό πάλευες; Ότι ουσιαστικά μεγάλωναν οι ρίζες σου; Δεν παραιτήθηκα με το μπαμπού. Δεν θα τα παρατήσω ποτέ με εσένα».

«Μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους», πρόσθεσε. «Το μπαμπού είχε διαφορετικό σκοπό από την φτέρη. Και όμως, και τα δύο έκαναν το δάσος πανέμορφο». Και μετά μου είπε: «Θα έρθει και η δικιά σου ώρα».

«Θα ανέβεις ψηλά».

Τον ρώτησα: «Πόσο ψηλά θα ανέβω;»

«Πόσο ψηλά ανέβηκε το μπαμπού;» ρώτησε Αυτός.

Ήμουν μπερδεμένη: «Όσο ψηλά μπορούσε;»

«Ναι», είπε. «Δείξε μου το μεγαλείο σου, ανεβαίνοντας όσο πιο ψηλά μπορείς».

Μετά από αυτή την συζήτηση άφησα το δάσος και έγραψα αυτή την εκπληκτική ιστορία. Ελπίζω ειλικρινά ότι αυτές οι λέξεις θα σας βοηθήσουν να δείτε ότι ο Θεός δε θα σας εγκαταλείψει ποτέ.

Δεν πρέπει ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ να παραιτηθείτε.

Μην λέτε στον Θεό πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα, αλλά πείτε στο πρόβλημα πόσο μεγάλος είναι ο Θεός! (πηγή : awakengr.com)

ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ

Θάλασσα μου. Απέραντη τεράστια γεμάτη μυστικά. Στην αγκαλιά σου αισθάνομαι ελεύθερη. Σκύβω ευλαβικά και σου ψιθυρίζω. Σου ψιθυρίζω τα μυστικά μου. Θάλασσα μου. Στο απέραντο γαλάζιο καλά κρυμμένα. Η πιο πιστή φίλη μου.

Η θλίψη φεύγει με την παρηγοριά που μου δίνουν τα άσπρα κύματα σου. Αυτά που παίρνουν τα μυστικά, τον πόνο, την θλίψη και τα οδηγούν μακριά. Στην Λησμονιά.

Ξαπλώνω πάνω σου και αφήνομαι και εσύ, με την τρυφερότητα ενός ερωτευμένου εραστή με αγκαλιάζεις, με παρηγορείς. Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι στην δροσερή αγκαλιά σου.

Η αύρα χαϊδεύει το πρόσωπο μου, η νύχτα με σκεπάζει με το πέπλο της και το φεγγάρι ψηλά χαμογελαστό ακούει το μυστικό και το μεταφέρει στα άστρα.

Και εσύ στην άκρη του γιαλού με το βλέμμα ψηλά, ψάχνεις να βρεις το αστέρι που σου στέλνω. Κι εκείνο χαμηλώνει και σου ψιθυρίζει το πιο όμορφο, το πιο γλυκό, το πιο σαγηνευτικό μου μυστικό...

Δέσποινα Λαζαρίδου

ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ....

Μην κλειδώνεις την ζωή σου στην σκιά άλλων. Μην κρύβεσαι στο σκοτάδι. Μην χαμηλώνεις τον τόνο της φωνής σου για να μην ακουστείς, για να περάσεις απαρατήρητα. Μην χαμηλώνεις τα μάτια σου για να κρυφτεί το φως που ξεχειλίζει από μέσα τους. Κάθε λεπτό που περνά είναι μοναδικό. Κάθε στιγμή ανεπανάληπτη.

Περνάς απαρατήρητα από τους ανθρώπους, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την σιγή σου και σε ποδοπατούν, από την ζωή, η οποία κυλά με ταχύ ρυθμό χωρίς να σου δίνει την δυνατότητα να επανορθώσεις.

Τίναξε την σκόνη που έχει πλακώσει την ψυχή σου, διώξε τους φόβους σου μακριά που σε εμποδίζουν, σήκωσε το κεφάλι σου ψηλά...

Τι λάμψη ξεχύνεται από τα μάτια σου, γέμισε φως ο κόσμος γύρω σου!

Το χαμόγελο που άνθισε στο πρόσωπο σου, λάμπρυνε την πλάση!

Το σκοτάδι σου εξαφανίστηκε και η μέρα μοιάζει πιο φωτεινή.

Φώναξε, γέλα, τραγούδα. Άσε την ψυχή σου να περιπλανηθεί. Να παίξει. Να χαρεί.

Πέρνα με δύναμη τα εμπόδια που σου στήνουνε. Λιάνισε τα !

Χαμογέλα στην ζωή! Ταξίδεψε με τον χρόνο! Μην αφήνεις τα δευτερόλεπτα να κυλούν μονότονα, άσκοπα, καταστροφικά...Γίνε σύντροφος τους στο παιχνίδι τους και λικνίσου στον σκοπό της ζωής.

Γιατί είσαι εσύ , μια όμορφη ύπαρξη, ένας ζωντανός άνθρωπος, ένα παιδί που φυλακίστηκε πολύ καιρό. Γιατί σου αξίζει να είσαι ευτυχισμένη και χαρούμενη.

Δέσποινα Λαζαρίδου

ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ

Ω μέγιστε Ηρακλή, προπάτορα των Ελλήνων, εσύ που διέπρεψες με τους 12 άθλους σου. Εσύ που επέλεξες τον δρόμο της Αρετής , εσένα καλώ μέγιστε. Έλα στην χώρα που θαυματούργησες και βοήθησε την. Ο λαός μας εξαθλιώθηκε τόσο πνευματικά όσο και ψυχικά. Πέρασε στην λήθη. Έλα με την Μνημοσύνη την Μέγιστη Τιτανίδα, την Μητέρα των Μουσών, να φωτίσει το πνεύμα των Ελλήνων ώστε να θυμηθούν ποιοί είναι, να θυμηθούν τις αξίες τους και τις Αρχές του. 

Ω Τιτάνα, εισάκουσε με την μικρή και άσημη θνητή και έλα να μας ενισχύσεις ώστε να ξεχυθεί και να λάμψει το Ελληνικό Πνεύμα πρώτα στην Ελλάδα μας και έπειτα σε όλη την Οικουμένη....

Ιππολύτη