Μια ιστορία για τον θυμό και την αγάπη, από τον Mahatma Gandhi

Μια μέρα, ένας σοφός ρώτησε τους μαθητές του:

«Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;».

«Επειδή χάνουν την ψυχραιμία τους» απάντησε κάποιος.

«Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν αφού ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;» επέμεινε ο σοφός.

«Γιατί θέλουν να τους ακούσει» είπε ένας άλλος μαθητής.

«Και γιατί δεν μπορεί να του μιλήσει με χαμηλή φωνή;» ρώτησε πάλι ο δάσκαλος.

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν τον ικανοποίησε.

«Ξέρετε γιατί ουρλιάζουν δυο άνθρωποι όταν είναι θυμωμένοι;» τους είπε τότε.

«Επειδή όταν θυμώνουν, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ. Έτσι για να μπορέσει ο ένας ν’ ακούσει τον άλλο, πρέπει να φωνάξει δυνατά, ώστε να καλύψει την απόσταση. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνάξουν για ν’ ακουστούν.

Το αντίθετο γίνεται, για παράδειγμα, όταν δυο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν. Μιλούν σιγανά και τρυφερά, επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.

Μερικές φορές μάλιστα είναι τόσο κοντά, που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν. Ψιθυρίζουν μονάχα. Κι όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχτούν. Έτσι συμβαίνει πάντα κι όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζει ο ένας τον άλλον».

Όταν συζητάτε, λοιπόν, μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μη λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα έρθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη, ώστε τα λόγια σας δεν θα βρίσκουν πια το δρόμο του γυρισμού.

Mahatma Gandhi

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΧΩ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΟ!!!!

Από την ώρα που ο άνθρωπος έρχεται σε αυτόν τον κόσμο, αντιμετωπίζει δυσκολίες και προβλήματα. Τις περισσότερες φορές χάνει την ελπίδα του, τον αυτοέλεγχο του, την εμπιστοσύνη του στον Θεό και στον εαυτό του. 

Αγαναχτισμένος ορθώνει το βλέμμα του στον ουρανό και αρχίζει τα παράπονα. Άλλωτε με την λογική και άλλωτε παράλογα. Απαριθμεί στον Θεό τα προβλήματα του, τον κατηγορεί για τα βάσανα του, για την απουσία του, για τις στεναχώριες του. Ξεχνά ο ταλαίπωρος, ότι ο Θεός σαν καλός Πατέρας του έδωσε τα πάντα να μπορεί να αγωνιστεί. Του έδωσε εφόδια για να πορευτεί σε αυτήν την ζωή. Του έδωσε όμως και το σημαντικότερο εφόδιο. Την παρουσία Του, την άμεση παρέμβαση Του, την ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ. Γιαυτό τον λόγο είναι σημαντικό λάθος όταν πηγαίνει στον Θεό και του λέει...Θέε μου έχω ένα μεγάλο πρόβλημα, γιατί ο Θεός τον όπλισε με νου, λογική, ψυχή, πίστη και το σημαντικότερο με Ελπίδα. 

Το μόνο που χρειάζεται ο άνθρωπος να κάνει, είναι να τα ενεργοποιήσει αυτά. Να ευχαριστήσει τον Θεό για τα δώρα Του, να οπλιστεί με αυτά και να πέσει στην μάχη, είτε πνευματική είναι αυτή ,είτε υλική και να βροντοφωνάξει πλέον : ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΧΩ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΟ!!!!! 

Παραθέτω μια όμορφη ιστορία που αλίευσα από το διαδίκτυο, πολύ διδακτική ... 

Ήταν μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα όταν αποφάσισα να παραιτηθώ… Τελείως ξαφνικά πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από τη δουλειά μου, από τη σχέση μου και τελικά από την πνευματικότητά μου. Απλά ήθελα να παραιτηθώ από τη ζωή μου.

Αλλά πριν από αυτό, πήγα στο δάσος για να κάνω μια τελευταία κουβέντα με τον Θεό.

Ρώτησα: « Θεέ, μπορείς να μου πεις ένα καλό λόγο γιατί να μην παραιτηθώ;»

Η απάντησή του με εξέπληξε στα αλήθεια. «Κοίτα γύρω σου». Είπε: «Βλέπεις την φτέρη και το μπαμπού;»

Απάντησα: «Ναι. Όταν φύτεψα την φτέρη και τους σπόρους μπαμπού, τα φρόντισα πολύ καλά. Τους έδωσα φως. Τους έδωσα νερό. Η φτέρη μεγάλωσε γρήγορα».

Το καταπληκτικό της πράσινο κάλυψε το έδαφος. Αλλά ακόμα δεν είχε βγει τίποτα από τον σπόρο του μπαμπού. Όμως δεν παραιτήθηκα από την φροντίδα του. Τον δεύτερο χρόνο η φτέρη ήταν άφθονη και μέσα στη ζωντάνια.

Όμως τίποτα ακόμα δεν γινόταν με το μπαμπού. Και πάλι όμως δεν παραιτήθηκα από την φροντίδα του.

Είπε: «Τον τρίτο χρόνο δεν υπήρχε ακόμα τίποτα από το μπαμπού. Αλλά δεν παραιτήθηκα. Τον τέταρτο χρόνο, τα ίδια. Δεν παραιτήθηκα».

«Τότε τον πέμπτο χρόνο ένα μικροσκοπικό βλαστάρι ξεφύτρωσε από την γη. Σε σύγκριση με την φτέρη ήταν φαινομενικά μικρό και ασήμαντο. Αλλά 6 μήνες αργότερα το μπαμπού αυξήθηκε σε ύψος και πέρασε τα 30 μέτρα.

Πέρασαν πέντε χρόνια για να μεγαλώσουν οι ρίζες του. Αυτές οι ρίζες το έκαναν δυνατό και του έδωσαν αυτό που χρειαζόταν για να επιβιώσει. Δε θα έδινα σε κανένα από τα δημιουργήματά μου μια πρόκληση που δε θα μπορούσε να αντιμετωπίσει».

Μετά από αυτό, με ρώτησε: «Ήξερες παιδί μου ότι όλο αυτό τον καιρό πάλευες; Ότι ουσιαστικά μεγάλωναν οι ρίζες σου; Δεν παραιτήθηκα με το μπαμπού. Δεν θα τα παρατήσω ποτέ με εσένα».

«Μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους», πρόσθεσε. «Το μπαμπού είχε διαφορετικό σκοπό από την φτέρη. Και όμως, και τα δύο έκαναν το δάσος πανέμορφο». Και μετά μου είπε: «Θα έρθει και η δικιά σου ώρα».

«Θα ανέβεις ψηλά».

Τον ρώτησα: «Πόσο ψηλά θα ανέβω;»

«Πόσο ψηλά ανέβηκε το μπαμπού;» ρώτησε Αυτός.

Ήμουν μπερδεμένη: «Όσο ψηλά μπορούσε;»

«Ναι», είπε. «Δείξε μου το μεγαλείο σου, ανεβαίνοντας όσο πιο ψηλά μπορείς».

Μετά από αυτή την συζήτηση άφησα το δάσος και έγραψα αυτή την εκπληκτική ιστορία. Ελπίζω ειλικρινά ότι αυτές οι λέξεις θα σας βοηθήσουν να δείτε ότι ο Θεός δε θα σας εγκαταλείψει ποτέ.

Δεν πρέπει ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ να παραιτηθείτε.

Μην λέτε στον Θεό πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα, αλλά πείτε στο πρόβλημα πόσο μεγάλος είναι ο Θεός! (πηγή : awakengr.com)

ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ

Θάλασσα μου. Απέραντη τεράστια γεμάτη μυστικά. Στην αγκαλιά σου αισθάνομαι ελεύθερη. Σκύβω ευλαβικά και σου ψιθυρίζω. Σου ψιθυρίζω τα μυστικά μου. Θάλασσα μου. Στο απέραντο γαλάζιο καλά κρυμμένα. Η πιο πιστή φίλη μου.

Η θλίψη φεύγει με την παρηγοριά που μου δίνουν τα άσπρα κύματα σου. Αυτά που παίρνουν τα μυστικά, τον πόνο, την θλίψη και τα οδηγούν μακριά. Στην Λησμονιά.

Ξαπλώνω πάνω σου και αφήνομαι και εσύ, με την τρυφερότητα ενός ερωτευμένου εραστή με αγκαλιάζεις, με παρηγορείς. Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι στην δροσερή αγκαλιά σου.

Η αύρα χαϊδεύει το πρόσωπο μου, η νύχτα με σκεπάζει με το πέπλο της και το φεγγάρι ψηλά χαμογελαστό ακούει το μυστικό και το μεταφέρει στα άστρα.

Και εσύ στην άκρη του γιαλού με το βλέμμα ψηλά, ψάχνεις να βρεις το αστέρι που σου στέλνω. Κι εκείνο χαμηλώνει και σου ψιθυρίζει το πιο όμορφο, το πιο γλυκό, το πιο σαγηνευτικό μου μυστικό...

Δέσποινα Λαζαρίδου

ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ....

Μην κλειδώνεις την ζωή σου στην σκιά άλλων. Μην κρύβεσαι στο σκοτάδι. Μην χαμηλώνεις τον τόνο της φωνής σου για να μην ακουστείς, για να περάσεις απαρατήρητα. Μην χαμηλώνεις τα μάτια σου για να κρυφτεί το φως που ξεχειλίζει από μέσα τους. Κάθε λεπτό που περνά είναι μοναδικό. Κάθε στιγμή ανεπανάληπτη.

Περνάς απαρατήρητα από τους ανθρώπους, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την σιγή σου και σε ποδοπατούν, από την ζωή, η οποία κυλά με ταχύ ρυθμό χωρίς να σου δίνει την δυνατότητα να επανορθώσεις.

Τίναξε την σκόνη που έχει πλακώσει την ψυχή σου, διώξε τους φόβους σου μακριά που σε εμποδίζουν, σήκωσε το κεφάλι σου ψηλά...

Τι λάμψη ξεχύνεται από τα μάτια σου, γέμισε φως ο κόσμος γύρω σου!

Το χαμόγελο που άνθισε στο πρόσωπο σου, λάμπρυνε την πλάση!

Το σκοτάδι σου εξαφανίστηκε και η μέρα μοιάζει πιο φωτεινή.

Φώναξε, γέλα, τραγούδα. Άσε την ψυχή σου να περιπλανηθεί. Να παίξει. Να χαρεί.

Πέρνα με δύναμη τα εμπόδια που σου στήνουνε. Λιάνισε τα !

Χαμογέλα στην ζωή! Ταξίδεψε με τον χρόνο! Μην αφήνεις τα δευτερόλεπτα να κυλούν μονότονα, άσκοπα, καταστροφικά...Γίνε σύντροφος τους στο παιχνίδι τους και λικνίσου στον σκοπό της ζωής.

Γιατί είσαι εσύ , μια όμορφη ύπαρξη, ένας ζωντανός άνθρωπος, ένα παιδί που φυλακίστηκε πολύ καιρό. Γιατί σου αξίζει να είσαι ευτυχισμένη και χαρούμενη.

Δέσποινα Λαζαρίδου

ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ

Ω μέγιστε Ηρακλή, προπάτορα των Ελλήνων, εσύ που διέπρεψες με τους 12 άθλους σου. Εσύ που επέλεξες τον δρόμο της Αρετής , εσένα καλώ μέγιστε. Έλα στην χώρα που θαυματούργησες και βοήθησε την. Ο λαός μας εξαθλιώθηκε τόσο πνευματικά όσο και ψυχικά. Πέρασε στην λήθη. Έλα με την Μνημοσύνη την Μέγιστη Τιτανίδα, την Μητέρα των Μουσών, να φωτίσει το πνεύμα των Ελλήνων ώστε να θυμηθούν ποιοί είναι, να θυμηθούν τις αξίες τους και τις Αρχές του. 

Ω Τιτάνα, εισάκουσε με την μικρή και άσημη θνητή και έλα να μας ενισχύσεις ώστε να ξεχυθεί και να λάμψει το Ελληνικό Πνεύμα πρώτα στην Ελλάδα μας και έπειτα σε όλη την Οικουμένη....

Ιππολύτη

Η ΣΕΛΗΝΗ

Δέσποινα Λαζαρίδου

Η νύχτα άπλωσε το αραχνοϋφαντο πέπλο της, στολισμένο με άπειρα, λαμπερά μαργαριτάρια. Είναι η ώρα που η πλάση ησυχάζει. Είναι η ώρα που οι ψυχές ελευθερώνονται από τις φωτιές της μέρας, της καθημερινοτητας, τα πάθη.

Κλείνω τα μάτια και την αφήνω να ταξιδέψει. Μοναδικός μάρτυρας αυτής της εξόρμησης η λαμπερή Σελήνη που στέκεται περήφανη, αγέρωχη ψηλά. Και ταξιδεύω. Πλησιάζω κοντά της. Φίλη και αδερφή. Πόσες φορές δεν μ΄άκουσε. Πόσα παράπονα μου δεν παρηγόρησε, πόσα μυστικά μου δεν φύλαξε, πόσους καημούς δεν απάλυνε, πόσα δάκρυα μου δεν στέγνωσε.

Το νερό, η κάθαρση, η λύτρωση, η λησμονιά με ωθούν προς τα ψηλά. Εξαγνισμένη αγναντεύω το απέραντο άπειρο που κρύβεται μέσα στα βάθη παρασύροντας πάθη, λύπες, κακίες, μίση. Απορροφά το σκοτάδι στα έγκατα της, να το κρύψει, να λυτρώσει τις ψυχές από την τυραννία του. Και γω ανάλαφρη λαμπερή τρέχω. Τρέχω να φτάσω εκεί ψηλά, στο φως που με καλεί. Στο φως που παιχνιδιάρικα απλώνεται μπροστά μου, αγνό, καθάριο, λαμπερό. Εκεί στην άπειρη αγκαλιά του που ξεχνώ τα πάντα. Δεν νιώθω, πετώ. Δεν πονάω γελώ. Δεν δακρύζω, ηρεμώ.

Και η σελήνη για ακόμη μια βραδιά, συντρόφισσα από παλιά, στέκει μπροστά μου, ακούγοντας αυτά που της λέω ψιθυριστά. ΄Εμπιστη, λαμπερή...Το αχνό φως της με λούζει, μ΄αγγίζει, με εξαγνίζει. Στην αγκαλιά της για ακόμη μια φορά αναπαύεται η ψυχή μου, μακριά από το σκότος και την απονιά. Στην αγκαλιά της με βρίσκει ο ύπνος σύντροφος πιστός, ακούραστος. Και το τραγούδι της γλυκά με νανουρίζει...

ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ

Γράφει η Δέσποινα Λαζαρίδου 

Μια μουσική ηχεί γλυκά και με μαγεύει. Ακολουθώ τον ήχο της. Τα βήματα μου με οδηγούν στο άπειρο. Λικνίζομαι στον ρυθμό της και ταξιδεύω. Τα χέρια ανοίγουν σαν φτερούγες και αισθάνομαι να πετώ. Στροβιλίζομαι με τα χέρια ψηλά αφήνοντας τον ήχο να με παρασύρει. Και γύρω σκοτάδι και ερημιά.

Κι η μουσική σταματά.  Η σιγή απλώνεται παντού. Τα χέρια μένουν μετέωρα και εγώ πέφτω...πέφτω..Μα τι ήταν αυτό που με μάγεψε; Τι ήταν αυτό που κίνησε την προσοχή μου;  Δρόμοι παντού ατέλειωτοι. Αλλού με φως, αλλού σκοτεινοί. Άλλοι με χρώματα και άλλοι με σκιες.

Κοτάζω αναποφάσιστη. Ποιόν από αυτούς να ακολουθήσω; Κλείνω τα μάτια και ψαχουλεύω τον ήχο. Ησυχία. Ερημιά. Και ξάφνου στο βάθος μακριά μια ηλιαχτίδα ξεπροβάλλει. Μια νότα αντηχεί.

Με τα μάτια κλειστά ορμάω μπροστά. Μα ο δρόμος είναι ανώμαλος. Μια χωμάτινος μια ανηφοριά. Μια πέτρες μια βράχια μυτερά. Μα να και η άσφαλτος. Και τα ίδια ξανά και ξανά.

Μισανοίγω τα μάτια μου και κοιτώ. Γέμισα πληγές παντού. Κάπου φεύγει το αίμα μου ζεστό. Κάπου κάποια πληγή έχει επουλωθεί. Κλείνω τα μάτια ξανά. Ο ήχος πιο δυνατός, το φως πιο λαμπερό. Τα χέρια απλώνω προς τον ουρανό και τρέχω πια προς την πύλη που θέλω να μπω.

Ξανά αγκάθια, ξανά πέτρες κι ανηφοριές. Πονάω, δακρύζω μα ο ήχος είναι πιο ελκυστικός. Το φως πιο λαμπερό. Δίνω κουράγιο στον εαυτό μου και προχωρώ.

Τα σύννεφα διαλύονται το σκοτάδι φεύγει. Το φως της Σελήνης ξεχύνεται στην γη. Αρπάζω το βιολί και αρχίζω να παίζω, χορεύοντας μπρος της σαν παιδί...

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Γράφει η  Δέσποινα Λαζαρίδου

Καθισμένη στο έδαφος με μάτια κλειστά κάνω τον απολογισμό μου. Πόσα καλά και πόσα κακά, πόσος πόνος πόση χαρά;

Τα λάθη, οι πίκρες και τα σωστά. Ποιος τα καθορίζει όλα αυτά;

Ιδέες, απόψεις και γνώμες πολλές. Δακτυλοδείχνουν το διαφορετικό. Κατηγορούν αυτό που πάει ενάντια στο ρεύμα. Και εγώ συνεχίζω να αναζητώ.

Κουράστηκα πια. Κάθισα να ξαποστάσω και τότε Ω Μαγεία, Ω ψυχή μου το βλέπω μπροστά μου. Φως Θεϊκό, Χαρά και Ηρεμία. Έτοιμη είμαι να σηκωθώ. Γυρίζω αλλού σκοτάδι, μαυρίλα, φωτιά και καπνός γεμάτη η γη. Δακρύζω, λυπάμαι, αρνούμαι φοβάμαι , ποιός τώρα Ποιός θα με λυπηθεί.

Η φωτιά θα κάψει το κάθε κακό μου, το φως θα εισβάλλει μες στην ψυχή. Η Αγάπη και η χαρά μου θα διώξει το σκότος απο κοντά μου.

Σιγά σιγά απομακρύνεται το σκοτάδι και εγώ μόνη πεσμένη στην γη, το Φως αγναντεύω, σχεδόν το φλερτάρω, ανοίγω φτερά και πετώ προς τα εκεί...