Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ- ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Της Δέσποινας Λαζαρίδου

Τα μάτια λάμψανε, το χαμόγελο άνθισε. Η Κόρη επέστρεψε από τα καταχθόνια.

Και εσύ γλυκύτατη θεά την ευτυχία σκόρπισες απλόχερα στην φύση

Δειλά ξεπρόβαλαν οι φυλλωσιές στα δέντρα.

Μπουμπούκια ανοίγουν σε πολύχρωμα λουλούδια στολίζοντας την Μάνα Γη.

Η Άρτεμις χαρούμενη ξεχύνεται στα δάση.

Με το απαλό της άγγιγμα τα ζωντανά ξυπνούν.

Πουλιά αρχίζουν κελαηδούν, φωνές ζώων και οι άνθρωποι χαμογελαστοί ξεχύνονται στους δρόμους

Ο ήλιος βγαίνει λαμπερός απ΄το χρυσό παλάτι του, σκορπίζει φως, χαρά, ζωή, στην κουρασμένη γη.

Οι ακτίνες παιχνιδιάρικα ορμούν παντού με κέφι, ζεσταίνοντας τα σώματα, ψυχή κι ανθρώπινο νου.

Ύμνος ξεχύνεται απ΄τους ανθρώπους προς αυτόν, ύμνος χαράς, κεφιού.

«Ήλιε μας ζωοδότη, ήλιε μας λαμπερέ και σύντροφε παντοτινέ στης Δήμητρας την θεϊκή χαρά» 

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ

Γράφει η Δέσποινα Λαζαρίδου

Μέρα χαρά, μέρα γιορτής, αυτή η Άγια ΄Ώρα, που η Σοφία απλόχερα γεννήθηκε στην γη.

Κόρη όμορφη και λαμπερή, με μάτια αστραφτερά, Θεά κομμάτι του Θεού, νέα Αρχόντισσα κι όμως παλιά.

Ξεκίνησε απ΄ τον Ουρανό, για να δωρίσει στους ανθρώπους κομμάτι από την θεϊκή Σοφία, για να μπορέσουν να σκεφτούν και να υμνολογήσουν, τον ουράνιο τους Πατέρα τους, φιλεύσπλαχνο Θεό.

Χρόνια πολλά βασίλευε ευτυχισμένη η Κόρη, στην διαμαντόπετρα της Γης, στην Πόλη του Φωτός, στην ξακουστή Αθήνα.

Και ήρθαν χρόνοι σκοτεινοί, σκλαβιάς ψυχής και νου κι η Κόρη αποτραβήχτηκε θλιμμένη, στην άκρη του Ουρανού, στο λαμπερό παλάτι της, στον υψηλό της θρόνο, κλαίει, θρηνεί για τον χαμό της ένδοξης της Γης.

Τα δάκρυα της είναι καυτά και σαν μαργαριτάρια πέφτουν ανεξέλεγκτα στην γη. Σείεται η γη και ο ουρανός απ΄ τον μεγάλο πόνο, που κατακλύζει ορμητικά την θεϊκή ψυχή.

Θεά μου όμορφη γλυκιά, Θεά μου δοξασμένη, ο πόνος σου άγγιξε κι εμάς εδώ στην γη. Το όπλο μας η δύναμη , το θάρρος και η πέννα για να μπορέσεις πάλι εσύ να επιστρέψεις και να ξανά φωτίσεις την μαραμένη γη!!!