ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΕΤΟΥΣ ΜΑΣ..ΣΤΟΥΣ ΑΫΠΝΟΥΣ ΦΡΟΥΡΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ

Γράφει η Δέσποινα Λαζαρίδου

Ένα από τα αγαπημένα παραμύθια της μικρής Ιππολύτης ήταν το παραμύθι με τους βασιλιάδες του ουρανού, τους αετούς. Ο παππούς, ένας καλοσυνάτος γεροντάκος, έπαιρνε την μικρή Ιππολύτη στην αγκαλιά και της εξιστορούσε το αγαπημένο της παραμύθι...

Μέσα σε όλο το ζωικό βασίλειο, δύο πτηνά χρήζουν σεβασμού. 

Οι κουκουβάγιες και οι αετοί. Οι κουκουβάγιες για την σοφία τους και οι αετοί για την βασιλική γεννιά τους.

Και γιατί είναι βασιλιάδες οι αετοί;;; ρωτούσε η Ιππολύτη.

Και ο παππούς της απαντούσε πάντα με μεγάλη προθυμία.

Ξέρεις κοριτσάκι μου, η πατρίδα μας είναι υποδουλωμένη. Την επιβουλεύονται πολλοί ξένοι, βάρβαροι και κακοί άνθρωποι.

Όμως η πατρίδα μας, η Ελλάδα μας, έχει άυπνους φρουρούς. Αυτοί λοιπόν οι φύλακες, αψηφώντας τη δική τους ζωή ορθώνουν το ανάστημα τους απέναντι σε κάθε εχθρό που έρχεται να καταπατήσει το ιερό χώμα της Ελλάδας μας. Η καρδιά τους, η ψυχή τους ανήκουν σε αυτήν. Ξέρεις κοριτσάκι μου πόσοι πότισαν με το αίμα τους τα ιερά χώματα; Θυμήσου όλες τις ιστορίες που σου έχω πει, για τους ήρωες. 

Αυτός που θυσιάζεται για την πατρίδα του έχει μεγάλη η τιμή. Όταν λοιπόν ένας ήρωας φεύγει από εδώ τον υποδέχονται δύο πανέμορφες κοπέλες στην είσοδο ενός τεράστιου παλατιού για να τον οδηγήσουν στην Βασίλισσα. 

Οι όμορφες κοπέλες, η Δόξα και η Τιμή, έτσι ονομάζονται, τον στεφανώνουν με χρυσά στεφάνια και κατόπιν τους οδηγούν στην πανέμορφη Βασίλισσα που ονομάζεται Ελλάδα, η οποία τους παραχωρεί τις πρέπουσες τιμές. 

Αυτοί όλοι είναι οι αόρατοι φύλακες μας. Πριν όμως λάβουν θέση στον χώρο των αοράτων φρουρών, οι ψυχές τους στέλνονται στον βασιλιά των πτηνών, τον Αετό. Οι Αετοί όταν ανοίγουν τις φτερούγες τους, καλύπτουν με τη σκιά τους τα πάντα και όλα τα κακά στοιχεία τρέπονται σε φυγή. 

Μόλις περάσουν το στάδιο των αετών, μπαίνουν στην τιμημένη ομάδα των αοράτων φρουρών. Οι αόρατοι φρουροί, ρωμαλαίοι και αυστηροί, αλλά συγχρόνως γλυκύτατοι και λαμπεροί, παραμένουν έτοιμοι ώστε να σπεύσουν σε βοήθεια μόλις οι κοινοί θνητοί την ζητήσουνε με φρόνηση. Για να φτάσουν όμως να γίνουν αετοί, αποκτούν την γνώση. Χωρίς γνώση δεν μπορείς να πετάξεις, δεν μπορείς να κατανοήσεις και το πιο σημαντικό, δεν μπορείς να εκτιμήσεις. 

Τότε η Ιππολύτη ύψωνε τα μάτια της στον ουρανό και μόλις έβλεπε αετούς σήκωνε το χεράκι της και τους χαιρετούσε με σεβασμό, ενώ στα όνειρα της βρισκότανε στην ράχη τους, προσπαθώντας να δει το παλάτι, να βρει την Δόξα και την Τιμή και το πιο σημαντικό να αγκαλιάσει την Ελλάδα της που τόσο λάτρευε......

ΜΕΛΕΤΕΙ ΤΟ ΠΑΝ. Να μελετάμε τα πάντα.

Γράφει η Δέσποινα Λαζαρίδου 

ΜΕΛΕΤΕΙ ΤΟ ΠΑΝ. Να μελετάμε τα πάντα.

Ο άνθρωπος πλάστηκε από τον Θεό με αγάπη και περίσσια φροντίδα και είναι το μοναδικό όν με νου και λογική. 

Αξιοποιώντας τα δύο αυτά χαρίσματα, από αρχαιοτάτων χρόνων έως και τις μέρες μας, το ανθρώπινο γένος διέπρεψε, εξελίχτηκε και έγινε άρχων των άλλων όντων. 

Κατάφερε και δημιούργησε επιτεύγματα στον χώρο των επιστημών. Ανέπτυξε την τεχνολογία για να διευκολύνει την καθημερινότητά του και στο τέλος κατήντησε δούλος αυτής, με αποτέλεσμα να γίνει βλάσφημος απέναντι στον Δημιουργό του. 

Η υπεροψία του και η αλαζονεία του τον κόλλησαν στα γήινα, στα θνητά και ξέχασε ή μάλλον αμέλησε το σημαντικότερο: την πνευματικότητά του. 

Κατήντησε αυτό το τέλειο δημιούργημα υπηρέτης των δημιουργημάτων του. Η γνώση που ανέπτυξε και συνεχίζει να αναπτύσσει είναι μονομερής και την χρησιμοποιεί μόνο ως προς το ζειν αμελώντας το πνευματικό μεγαλείο και στερώντας από τον εαυτό του την δυνατότητα να αναπτύξει το πνεύμα του. 

Το πνεύμα μας είναι τόσο ευρύ και δεν το αξιοποιούμε. Αποτέλεσμα αυτού είναι να δημιουργούμε όχλο, αγέλες , χωρίς γνώμη και απόψη και να επιτρέπουμε σε ανθρώπους ανάξιους και σε πολλές περιπτώσεις δημαγωγούς να μας κατευθύνουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την κοινωνική σαθρότητα. Σήμερα παρόλο που η γνώση είναι προσιτή για όλους, ελάχιστοι το αξιοποιούν με αποτέλεσμα την διάλυση των ανθρωπίνων σχέσεων και ευρύτερα των ανθρωπίνων κοινωνιών. 

Είναι πλέον άμεση ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε το χάρισμα που μας έχει δοθεί και να διευρύνουμε το πνεύμα μας. Η μελέτη είναι το όπλο για την πνευματική αφύπνιση. Μελετώντας, κρίνοντας και συγκρίνοντας ξεφεύγουμε από την αγέλη, σταματάμε να είμαστε μέρος ενός όχλου και γινόμαστε ξεχωριστές οντότητες με γνώμη, άποψη και δύναμη.

ΜΕΜΝΗΣΟ : ΜΗ ΦΟΒΟΣ ΣΕ ΝΙΚΑΤΩ ΦΡΕΝΑΣ

ΜΕΜΝΗΣΟ : ΜΗ ΦΟΒΟΣ ΣΕ ΝΙΚΑΤΩ ΦΡΕΝΑΣ-
ΘΥΜΗΣΟΥ: ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΝΑ ΣΟΥ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ.

Στη ζωή που ερχόμαστε, βρισκόμαστε άπειρες φορές αντιμέτωποι με δυσμενείς καταστάσεις, με αντιξοότητες που είτε προκαλούνται από εξωτερικούς παράγοντες, είτε από δικά μας σφάλματα και εμπειρίες.

Στις άσχημες καταστάσεις καταλαμβάνει την ψυχή μας ένας απέραντος φόβος.

Φόβος για τις επιπτώσεις, φόβος για τυχόν αποτυχία, φόβος για το αύριο.

Βουνό φαντάζει το αύριο. Εμπόδιο αξεπέραστο.

Ο φόβος, τρομακτικός, ορθώνεται μπροστά μας, κρύβοντας μας την ακτίνα της ελπίδας που προσπαθεί να διαπεράσει το απέραντο σκοτάδι που εξαπλώνεται γύρω μας.

Η ψυχή μαζεμένη , τρομοκρατημένη από τον φόβο, δεν προβάλλει αντίσταση κατά του σκοταδιού. Οι ώρες, οι μέρες κυλούν χωρίς σταματημό. Ο Χρόνος , ο μεγαλύτερος εχθρός μας, περνά αγέρωχος από μπροστά μας. Οι δυνάμεις μας, μας εγκαταλείπουν.

Όμως, μέσα σε όλη την μαυρίλα, την σκοτοδίνη, ανατέλλει το φως της ελπίδας.

Η ελπίδα της επιτυχίας, της ανάστασης, της χαράς, της ευτυχίας. Ορθώνουμε το ανάστημα μας μπροστά στη σκιά του φόβου. Ξαφνικά όλα τα εμπόδια φαντάζουν μικρά και ασήμαντα μπροστά μας. Ατενίζουμε το αύριο με αισιοδοξία, με διάθεση για αγώνα.



Γιαυτό ψυχή μου θυμήσου. Θεϊκή εντολή, θεϊκή συμβουλή. Μην αφήσεις ποτέ τον φόβο να καταβάλλει το μυαλό σου και την ψυχή σου. Είσαι δυνατότερη.

Δέσποινα Λαζαρίδου

ΕΠΟΥ ΤΩ ΘΕΩ - ΑΚΟΛΟΥΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟ

Γράφει η Δέσποινα Λαζαρίδου 

Ο Θεός, η προαιώνια ύπαρξη, ο Δημιουργός του σύμπαντος, ο Πατέρας των ανθρώπων, το Φώς, η Αλήθεια, η Ζωή. Πνοή ενεφύσησεν στον άνθρωπο. Του έδωσε ψυχή, του έδωσε την ζωή. Σε όποια θρησκεία και να το δεις, ο άνθρωπος πλάστηκε με αγάπη από τον Θεό Πατέρα, με αρμονία και σαν ύψιστο δώρο έλαβε κομμάτι από το θεϊκό φώς, την ψυχή.

Την ψυχή που λαχταρά να επιστρέψει στον Δημιουργό της. Ερχόμενη στην γη βάλλεται από τα πάθη, από τις κακουχίες, από την έχθρα και την κακία που εξαπλώθηκε πάνω στον όμορφο πλανήτη μας, που επέλεξε ο Θεός να εναποθέσει το δημιούργημα του. 

Σε όλη την διάρκεια της ζωής της, η κάθε ψυχή καλείται να αντιμετωπίσει πολλές επιθέσεις υποχθόνιων δυνάμεων, επιθέσεις ανθρώπων που έδωσαν την ζωή τους και την ψυχή τους να υπηρετούν το κακό. Διανύει έναν δύσβατο δρόμο, που είναι στρωμένος με εμπόδια και αγκάθια. Συναντά Σειρήνες, Κύκλωπες, λωτοφάγους, που τον προκαλούν να αφήσει το δρόμο της Αρετής και να συνεχίσει στον δρόμο της απόλαυσης και την καλοπέρασης. Στο δρόμο τον «εύκολο» που σε καταδικάζει. Καταδικάζεται η ψυχή με ερινύες, με πάθη, με πόνο και θλίψη, με μοναξιά και απομόνωση. Καταδικάζεται να υποφέρει. 

Στο βάθος όμως λάμπει το Φως του Θεού, το Φως που σε καλεί. Η ψυχή το αναζητά. Χωμένη μέσα στη δίνη των παθών παλεύει να φτάσει το Φως. 

Όλη η ζωή μας είναι ένας διαρκής αγώνας. Στόχος μας το τέρμα. Το τέρμα στο Φως του Θεού. Έπαθλο η ανάπαυση και η γαλήνη στην αγκαλιά του Θεού Πατέρα. 

Έπου Θεώ. Έπου το Φως Του. Έπου την Αγάπη Του. 

Άπλωσε το χέρι ψυχή μου και πιάσε το Φως. Άπλωσε το πνεύμα σου και αναπαύσου στον Θεό. Και νιώσε την γαλήνη που σου δίνει πλουσιοπάροχα.