ΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ

Γράφει η Δέσποινα Λαζαρίδου 

Κάπου διάβασα ότι κάθε ανθρώπινη ζωή, κάθε εμπειρία, κάθε στιγμή είναι ένα μέρος ενός μυθιστορήματος. Του δικού μας μυθιστορήματος. Οι περισσότεροι από εμάς τρέχουμε στην ζωή μας για να καλύψουμε τις βιοτικές μας ανάγκες, να δημιουργήσουμε και να γίνουμε σημαντικά μέλη της κοινωνίας μας.

Μέσα σε όλο αυτό το τροχάδην, ξεχνάμε το μυθιστόρημα μας όμως.

Λίγο πριν κλείσεις τα μάτια έρχονται σαν χείμαρρος στο μυαλό σου οι σκέψεις με τους στόχους που ήθελες να πραγματοποιήσεις, με τα όνειρα που έμειναν παραπονεμένα στην άκρη ενός καναπέ, στην άκρη ενός γιαλού, στο βάθος του μυαλού μας σκεπασμένα με τόνους από άχρηστες ή χρήσιμες σκέψεις , άχρηστα ή χρήσιμα πρέπει…

Και μόλις ανοίξεις τα μάτια έχεις χάσει ήδη την μισή και παραπάνω ζωή σου. Σηκώνεσαι και ξεκινάς την μέρα σου με τα πρέπει. Αυτά τα πρέπει που σε εμφυτεύσανε από μικρό παιδί.

Πρέπει να μεγαλώσεις

Πρέπει να σπουδάσεις

Πρέπει να παντρευτείς

Πρέπει να κάνεις παιδιά

Πρέπει να κάνεις εγγόνια

Πρέπει να έχεις 1 σπίτι, δέκα διαμερίσματα, χρήματα αποταμιευμένα, ένα αμάξι τελευταίας τεχνολογίας

Πρέπει να έχεις το τελευταίο κινητό της μόδας

Πρέπει ….

Πρέπει…

Πρέπει…

Και όταν ρωτάς γιατί?

Η απάντηση έρχεται αυτοματοποιημένη . Γιατί έτσι πρέπει…

Και αφήνεις τις σελίδες του βιβλίου σου κενές ή γεμάτες πρέπει.

Κι όταν έρχεται η ώρα να ξυπνήσει το Θέλω, κοιτάζεις πίσω σου , ανοίγεις το μυθιστόρημα σου και το μόνο που βρίσκεις είναι τα πολλά πρέπει.

Αυτά τα πρέπει που σου άφησαν ρυτίδες, πληγές, ουλές.

Και ξεκινάς ξανά σκεπτόμενος. Αύριο θα ξεκινήσω με τα θέλω μου. Αύριο θα ξεκινήσω να ζω. Αύριο θα …..

Και έρχεται ένα πρωί που δεν ξυπνάς.

Κουρασμένη η ψυχή από τα πρέπει, αφήνει το άχρηστο πια σώμα και ταξιδεύει για το άπειρο.

Το μυθιστόρημα της ζωής σου κλείνει γεμάτο πρέπει, πολλά αύριο …θα….και το ΤΕΛΟΣ…

Όμως εσύ είσαι ο συγγραφέας του μυθιστορήματος της ζωής σου. Στο χέρι σου είναι να σταματήσεις τα κεφάλαια του Πρέπει. Στο χέρι σου είναι να γράψεις στο σήμερα το Θέλω σου. Και στο χέρι σου είναι να χρωματίσεις με όμορφες εικόνες το υπόλοιπο μυθιστόρημα σου.

Σήκω λοιπόν, πήγαινε στην άκρη του γιαλού, πάρε στοργικά τα όνειρα σου, χάιδεψε τα, μίλα τους τρυφερά και πιασμένος με τα όνειρα σου χέρι χέρι επέτρεψε τα να σε οδηγήσουν στην πραγματοποίηση τους. Όπου η χαρά και η ευτυχία θα σε περιβάλουν και θα σε συντροφεύουν μέχρι να φτάσεις στο σημείο που πρέπει να γράψεις τέλος, θα μείνει πίσω ένα χρωματιστό χαρούμενο μυθιστόρημα, που θα γίνει οδηγός για τους επόμενους.

Που θα μετατρέψουν τα Πρέπει σε ΘΕΛΩ.

Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ...ΨΥΧΗ ΜΟΥ

Γράφει η Δ. Λαζαρίδου 

….Και το σκοτάδι απλώθηκε παντού. Μια καταχνιά. Όλα άχρωμα, μουντά. Τα μάτια προσπαθούν να διασπάσουν το σκοτάδι και να βρούνε διέξοδο στο φως.

Σαν γιγάντιος δράκος το σκοτάδι ετοιμάζεται να σε καταπιεί. Στιγμές τραγικές. Τρομερές. Παραλύει η ψυχή μπροστά σε τόσο κακό. Γύρω σου δαίμονες που αρπάζουν ότι όμορφο πας να δημιουργήσεις.

Και είσαι μόνος…

Και η ψυχή μαζεύεται τρομαγμένη σε μια γωνιά, τρέμει το σκοτάδι και αναζητά το φως. Μα πως να βρεις το φως? Που να στραφείς?

Η απελπισία ανοίγει την σκοτεινή άβυσσο και πέφτεις….πέφτεις …ένας ατέλειωτος κατήφορος, χωρίς να έχεις την δυνατότητα να κρατηθείς….

Πέφτεις…λες τέλος…πέφτεις…ουρλιάζεις ….και μετά σιωπή…

Τα δευτερόλεπτα σου μοιάζουν αιώνες. Ο χρόνος αμείλικτος κυλά και εσύ κάθεσαι στα σκοτάδια σου παρέα με τους δαίμονες σου!!! Και όταν πας να καταθέσεις την τελευταία ελπίδα σου, να παραδώσεις τα όπλα και να αφεθείς στους δαίμονες σου, μια τεράστια φωτεινή ακτίνα σε περιλούζει.

Η ακτίνα που δεν σβήνει ποτέ. Δεν μπορεί να σβήσει. Γιατί είναι κομμάτι θεϊκό. Γιατί επικοινωνεί με το Φως. Γιατί το Φως είναι πάντα πιο δυνατό από το σκοτάδι.

Με τρεμάμενα χέρια πιάνεις την ακτίδα και σκαρφαλώνεις. Όσο εύκολα και γρήγορα έπεσες, τόσο δύσκολα και επώδυνα ανεβαίνεις. Η φωτιά καίει τις παλάμες σου. Η φλόγα τόσο δυνατή που γεμίζει την ψυχή σου με ρώμη που ξέχασες ότι υπήρχε. Η λάμψη αντανακλά στα μάτια σου και σε οδηγεί ψηλά στην κορυφή, έξω από την άβυσσο προς το φως. Από το βάθος στην κορυφή.

Οπλίζεις τα χέρια σου με το σπαθί του θάρρους και της αγάπης και φωνάζεις ως οι αρχαίοι Σπαρτιάτες. Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ!!!

Και επειδή κατάγεσαι από γενιά ηρώων, δεν σου επιτρέπεται η αποτυχία.

Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ.

Δίπλα σου παραστάτης ο θεός του πολέμου, για την μάχη ενάντια στο κακό, στο σκοτάδι, η θεά της Σοφίας, για την σωστή στρατηγική και την φιλοσοφία και σκέπη ο Θεός σου που σε γεμίζει φως, δύναμη και αντοχή.

Με τέτοια θεΪκά δώρα μόνο να νικήσεις μπορείς.

Η Ταν ή επί Τας….σιγοψιθυρίζεις.

Η ΤΟΥ ΎΨΟΥΣ Ή ΤΟΥ ΒΆΘΟΥΣ….βροντοφωνάζεις με βλέμμα στραμμένο στο ύψος.

Γιατί σε έναν αγωνιστή του φωτός μόνο το ύψος του αξίζει…..