Της Δέσποινας Λαζαρίδου
Τα μάτια λάμψανε,
το χαμόγελο άνθισε. Η Κόρη επέστρεψε από τα καταχθόνια.
Και εσύ γλυκύτατη
θεά την ευτυχία σκόρπισες απλόχερα στην φύση
Δειλά ξεπρόβαλαν
οι φυλλωσιές στα δέντρα.
Μπουμπούκια ανοίγουν
σε πολύχρωμα λουλούδια στολίζοντας την Μάνα Γη.
Η Άρτεμις
χαρούμενη ξεχύνεται στα δάση.
Με το απαλό της άγγιγμα
τα ζωντανά ξυπνούν.
Πουλιά αρχίζουν
κελαηδούν, φωνές ζώων και οι άνθρωποι χαμογελαστοί ξεχύνονται στους δρόμους
Ο ήλιος βγαίνει
λαμπερός απ΄το χρυσό παλάτι του, σκορπίζει φως, χαρά, ζωή, στην κουρασμένη γη.
Οι ακτίνες
παιχνιδιάρικα ορμούν παντού με κέφι, ζεσταίνοντας τα σώματα, ψυχή κι ανθρώπινο
νου.
Ύμνος ξεχύνεται
απ΄τους ανθρώπους προς αυτόν, ύμνος χαράς, κεφιού.
«Ήλιε μας ζωοδότη,
ήλιε μας λαμπερέ και σύντροφε παντοτινέ στης Δήμητρας την θεϊκή χαρά»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου