ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Γράφει η  Δέσποινα Λαζαρίδου

Καθισμένη στο έδαφος με μάτια κλειστά κάνω τον απολογισμό μου. Πόσα καλά και πόσα κακά, πόσος πόνος πόση χαρά;

Τα λάθη, οι πίκρες και τα σωστά. Ποιος τα καθορίζει όλα αυτά;

Ιδέες, απόψεις και γνώμες πολλές. Δακτυλοδείχνουν το διαφορετικό. Κατηγορούν αυτό που πάει ενάντια στο ρεύμα. Και εγώ συνεχίζω να αναζητώ.

Κουράστηκα πια. Κάθισα να ξαποστάσω και τότε Ω Μαγεία, Ω ψυχή μου το βλέπω μπροστά μου. Φως Θεϊκό, Χαρά και Ηρεμία. Έτοιμη είμαι να σηκωθώ. Γυρίζω αλλού σκοτάδι, μαυρίλα, φωτιά και καπνός γεμάτη η γη. Δακρύζω, λυπάμαι, αρνούμαι φοβάμαι , ποιός τώρα Ποιός θα με λυπηθεί.

Η φωτιά θα κάψει το κάθε κακό μου, το φως θα εισβάλλει μες στην ψυχή. Η Αγάπη και η χαρά μου θα διώξει το σκότος απο κοντά μου.

Σιγά σιγά απομακρύνεται το σκοτάδι και εγώ μόνη πεσμένη στην γη, το Φως αγναντεύω, σχεδόν το φλερτάρω, ανοίγω φτερά και πετώ προς τα εκεί...